Mahvizan

نازم آن آموزگاري را که در يک نصف روز
دانش آموزان عالم را همه دانا کند
ابتدا قانون آزادي نويسد بر زمين
بعد از آن با خون هفتاد و دو تن امضا کند

 عالم همه قطره و درياست حسين

 خوبان همه بنده و مولاست حسين

 ترسم که شفاعت کند از قاتل خويش

 از بس که کَرَم دارد و آقاست حسين

پرسيدم:ازحلال ماه، چراقامتت خم است؟ آهي کشيدوگفت:که ماه محرم است.گفتم: که چيست محرم؟باناله گفت:ماه عزاي اشرف اولادآدم است

باز محرم رسید، ماه عزای حسین

سینه ی ما می شود، کرب و بلای حسین

کاش که ترکم شود غفلت و جرم و گناه

تا که بگیرم صفا، من ز صفای حسین
 

محرم آمد و ماه عزا شد
مه جانبازی خون خدا شد
جوانمردان عالم را بگویید
دوباره شور عاشورا به پا شد

با آب طلا نام حسين قاب كنيد، با نام حسين يادي از آب كنيد، خواهيد كه سر بلند و جاويد شويد، تا آخر عمر تكيه به ارباب كنيد

علي يك دسته گل از ياس آورد
ز طوبي شاخه ي احساس آورد
ميان باغي از گل هاي زهرا
خوشا ام البنين عباس آورد

پير همه بود اگرچه او كودك بود
صبرش ز غريبي پدر اندك بود
مي كرد به ني اشاره مي گفت رباب
اي كاش سر نيزه كمي كوچك بود

آبروي حسين به كهكشان مي ارزد

 يك موي حسين بر دو جهان مي ارزد

گفتم كه بگو بهشت را قيمت چيست

گفتا كه حسين بيش از آن مي ارزد

کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد چشم عشاق بنازم که دو زمزم دارد
هر کجا ملک خدا هست حسینیه توست هر که را می‌نگرم شور محرم دارد
نه محرم نه صفر بلکه همه دوره سال کعبه با یاد غمت جامه ماتم دارد
روضه‌خوان تو خدا، گریه کن تو آدم اشک ارثی است که ذریه آدم دارد

قیامت بی حسین غوغا ندارد شفاعت بی حسین معنا ندارد
حسینی باش که در محشر نگویند چرا پرونده‌ات امضاء ندارد